Obok mamy przykład jak ulica Kraszewskiego wyglądała w 1942, 1988 i 2010 roku.

Jedną z najstarszych części Białegostoku, której resztki możemy jeszcze dziś oglądać są Bojary. Nazwa ta wywodzi się od określenia ludności, która od XV wieku osiedlała się na tym terenie.

Bojarowie w Wielkim Księstwie Litewskim byli stanem pośrednim pomiędzy szlachtą a włościanami. Wyróżniano pośród nich trzy kategorie (wg stopnia zamożności): - bojarów pancernych, zobowiązanych do służby wojskowej, -putnych będących na usługach możnych panów, pełniący u nich funkcję poborcy podatkowego lub gońca i -turemnych -pełniących służbę przy zamkach i miejscach warownych.

Niewiele wiadomo o początkach tej białostockiej osady. Kartografowie i historycy odczytują  jej układ przestrzenny z porównania planów i map, które dla tego terenu sporządzane były od XVI|l  wieku. W 1749 roku Jan Klemens Branicki, lokując „Nowe Miasto", włączył w granice Białegostoku część Bojar. Był to pas ziemi, ciągnący się wzdłuż dzisiejszej ulicy Warszawskiej. Kolejne rozszerzenia granic miasta przeprowadzone zostały w latach 1877 i 1897. W ich wyniku całe Bojary - położone pomiędzy ulicami Warszawką, Sienkiewicza, Skorupską i torami kolei poleskiej – włączone zostały w przestrzeń miejską. Dzielnica ta była bezcennym świadectwem   historii Białegostoku. Nadzwyczaj ciekawy jest w niej układ ulic- dawnych dróg. Jedna z nich - Skorupska, której jedynie fragment zachował się do dziś, w latach 1569-1795 pokrywała się z granicą pomiędzy Wielkim Księstwem Litewskim  i Koroną. Ulica Kraszewskiego, której początków możemy doszukiwać się w 1514 roku, była historycznym traktem, wiodącym do bazyliańskiego klasztoru w Supraślu. Ulica Gliniana to droga prowadząca przez dawne wyrobiska, powstałe po wydobyciu surowca do produkcji cegieł. Innym świadectwem historii, dziś szczątkowo   zachowanym, był układ parceli. Odczytać z niego można było zarówno gęstość  zaludnienia, jak też zajęcia i powinności zamieszkujących tu ludzi. Zabudowa tej   dzielnicy  przez całe dziesięciolecia nie wzbudzała należytego szacunku wśród   konserwatorów, architektów i władz miejskich. Nie dostrzegali kulturowego nawarstwienia, które miało swe odbicie w istniejących tu budynkach.

Była to zabudowa, która powstawała od drugiej połowy wieku XIX w. Przeważnie były to parterowe, drewniane domy, które w wielu przypadkach możemy traktować jako przykłady mieszczańskich dworków. Od końca XIX wieku i w okresie międzywojennym powstawały nieliczne kamienice czynszowe między innymi przy ulicach Kraszewskiego, Słonimskiej i Sobieskiego oraz modernistyczne wille przy ulicach Kraszewskiego Słonimskiej i Starobojarskiej.  

Od połowy lat 70. XX wieku rozpoczęto planowe wyburzanie tej dzielnicy, czego efekty możemy dzisiaj obserwować. Mimo wielu planów i  prób zachowania tej historycznej i unikatowej tkanki miejskiej, nie udaje się ich zrealizować. Obecnie bloki mieszkalne  dochodzące do pięciu kondygnacji systematycznie zajmują miejsca starego budownictwa. Jest to z punktu widzenia ekonomii prawidłowy zabieg, ale czy w ten sposób nie tracimy czegoś więcej,co już nigdy nie wróci? Najczęściej przekonujemy się o tym za późno. Miejmy jednak nadzieję że pozostawione obiekty  nie zniknął z tej dzielnicy, a te które niszczeją odzyskają dawny blask.     

Informacje do zaczerpnięte z ciekawej publikacji "Białystok Przewodnik historyczny"  autorstwa Andrzeja Lechowskiego

Unikalne pocztówki przedstawiające drewniane zabudowania Bojar i inne obiekty Białegostoku na przestrzeni kilku okresów historycznych można zobaczyć na specjalnej stronie Archiwalne Podlasie